အခါတပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ မဟာ၀ုန္ေတာရွိ ျပာသာဒ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးတြင္ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ သီဟစစ္သူႀကီးသည္ ျမတ္စြာဘုရားထံ ဆည္းကပ္၍ ရွိခိုးျပီးလွ်င္-
အရွင္ဘုရား၊ အလွဴဒါန၏ အက်ိဳးတို႔ကို ခြဲျခားျပေတာ္မူပါ-ဟုေလွ်ာက္ထား၏။ ျမတ္စြာဘုရားက-သီဟ ေပးလွဴတတ္သူ အလွဴရွင္ကို လူမ်ားစြာတို႔က ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးၾက၏။ ဤအက်ိဳးသည္ အလွူေပးသူအဖို႔ ကိုယ္တိုင္သိျမင္ရေသာ အက်ိဳးတည္း။
သီဟ၊ ေနာက္တမ်ိဳးကား-ေပးလွဴတတ္သူ အလွူရွင္သည္ စိတ္ႏွလံုး ျငိမ္သက္ေအးခ်မ္းမႈ ရ၏။ သူ၏ထံသို႔ သူေတာ္ေကာင္းတို႔သည္ ခ်ဥ္းကပ္ၾက၏။ ဤအက်ိဳးသည္လည္း အလွဴေပးသူအဖို႔ ကိုယ္တိုင္သိျမင္ရေသာ အက်ိဳးတည္း။
သီဟ၊ ေနာက္တမ်ိဳးကား-ေပးလွဴတတ္သူ အလွဴရွင္၏ ေက်ာ္ေစာသတင္း ပ်ံ႔ႏွံ႔သည္။
ဤအက်ိဳးသည္လည္း အလွဴေပးသူအဖို႔ ကိုယ္တိုင္သိျမင္ရေသာ အက်ိဳးတည္း။
သီဟ၊ ေနာက္တမ်ိဳးကား-ေပးလွဴတတ္သူ အလွူရွင္သည္ မင္း၊ ပုဏၰား၊ သူၾကြယ္၊ ရဟန္း၊ ပရိသတ္တမ်ိဳးမ်ိဳးသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ပါမူ ရဲရဲ၀ံ႔၀ံ႔ မ်က္ႏွာရႊင္ပ်စြာရွိ၏။ ဤအက်ိဳးသည္လည္း အလွဴေပးသူအဖို႔ ကိုယ္တိုင္သိျမင္ရေသာ အက်ိဳးတည္း။
သီဟ၊ ေနာက္တမ်ိဳးကား-ေပးလွဴတတ္သူ အလွဴရွင္သည္ ေသလြန္လွ်င္ ေကာင္းေသာနတ္ျပည္သို႔ ေရာက္ရ၏။ ဤအက်ိဳးသည္လည္း အလွဴေပးသူအဖို႔ တမလြန္ဘ၀၌ သိရွိရေသာအက်ိဳးတည္း-ဟု ေဟာေတာ္မူ၏။
(အကိုး)။ ။ အဂၤုတၱရပါဠိ၊ ပဥၥကနိပါတ္၊ သုမန၀ဂ္၊ သီဟေသနာပတိသုတ္။
No comments:
Post a Comment